We zijn niet slecht, we worden alleen een dagje ouder en dan kijken we op een andere manier naar onze prestaties. Op onze clubavonden tijdens de wedstrijden hoor je nog weleens "wat ben ik slecht" of "ik kan er echt niks meer van" of "ïk kan net zo goed stoppen". Een gedachte die bij de meeste leden meestal ook wel weer snel wegebt. We worden dan onder genot van een (alcoholvrij) drankje weer wat vrolijker.
Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen en zeker niet voor de jongere garde. Als je de cijfers van de afgelopen seizoen naast elkaar legt dan zie je dat biljarten naarmate je ouder wordt qua prestaties wat afneemt. Je ligt niet meer zo makkelijk flexibel op het biljart of de keu achter je rug om houden levert al meteen een afspraak bij de fysiotherapeut op.
Toch overheerst nog steeds de lol van het spelletje, een avondje "met de jongens", een frisje of een biertje en wachten we weer tot wedstrijdleider Frans weer een nieuw programma toestuurt.
Ik vind het niet gek dat veel oudere mannen bij verenigingen of buurthuizen hun toevlucht zoeken tot de biljartsport. Je moet alleen niet teveel zelfkritisch zijn en genieten van elk moment. We weten dat enkele leden die ons zijn ontvallen dit niet meer kunnen.
Voor degenen die geïnteresseerd zijn in statistieken, klik op deze link.